NL      FR      EN Museum     Kids     Boekingen     Geschiedenis van de friet     Friet & School
Friet & Co     Recepten     Frituur in de kijker     Project
 
Home
Openingsuren
    Prijzen
Hoe bereiken ?
Groepsbezoeken
Pers & Media
Links
Contact

Nieuws
Landen

  Frietmuseum on Facebook
 
 

Recepten

De reis rond de wereld van de friet

We zullen in deze rubriek een maximum aantal recepten met frieten, die typisch zijn voor de verschillende landen, publiceren.

Indien er in uw land een typisch recept is, stuur het ons dan op, indien mogelijk vergezeld van een foto.

Dank U, fan van frietjes, voor uw medewerking.

België Frankrijk Portugal Scotland Holland Canada Engeland USA Peru

België

De echte Belgische friet

Het geheim van de echte Belgische friet

Het is een combinatie van verschillende factoren:

  • een voor frituren gepaste aardappel, bijvoorbeeld Bintje
  • verse aardappelen, eigenhandig geschild en gesneden
  • ongeraffineerd rundsvet of ossevet, het zogenaamde “blanc de boeuf”
  • het bakken in 2 keer, met een voorbak en een afbak.

Hoe lekkere Belgische frieten bakken?

De gepelde aardappelen snijden, de frieten wassen, laten uitlekken en drogen.
De frieten voorbakken gedurende 6 minuten aan 130-140°C.
10 minuten laten rusten (uitzweten).
Afbakken gedurende 1,5 à 3 minuten naargelang de dikte van de friet aan 165-170°C.
Opschudden, zouten en opdienen.

7 raadgevingen voor de bereiding van een uitstekende friet:

  • de frieten droog wrijven (na ze gesneden te hebben) vooraleer ze te bakken
  • het vet of de olie vervangen na maximum 8 à 10 bakbeurten
  • geen verse olie gieten bij de oude
  • indien men niet dikwijls frieten bakt, moet men toch het vet of de olie vervangen na een zekere tijd, omwille van de oxidatie door contact met de zuurstof in de lucht.
  • vermijden om in hetzelfde vet ander voedsel te bakken zoals vis, enz.
  • hoe hoger de baktemperatuur, des te vlugger het vet of de olie zal verouderen
  • geen stukjes friet in het frituurvet achterlaten.

Vol-au-vent

Een vol-au-vent is een Koninginnehapje, maar groter. Vol-au-vent wordt toegeschreven aan Marie-Antoine Carême (1784 – 1833), kok en auteur van kookboeken, die de harde korst verving door een lichte bladerdeeg, vandaar zijn naam.

Daarentegen is een Koninginnehapje een uitvinding van Marie Leszczynska, echtgenote van Louis XV, die als eerste het idee zou gehad hebben van de individuele vol-au-vent.

De vullingen kunnen zeer gevarieerd zijn, op basis van vlees, kalfszwezerik, vis, escargots, champignons, dit alles gebonden met een roomsaus.

Mitraillette

Een mitraillette is een Belgische culinaire bereiding, zeer gekend in friteries en snackbars, bestaande uit een halve baguette, waarop men gebakken vlees, frietjes en saus legt. Mitraillette is ook gekend onder de naam van “routier” in de regio Luik of “spécial, pain spécial of pain frites” in de stadskern. In vele Brusselse snacks wordt hij gewoonweg “sandwich” genoemd.

Algemene presentatie :

• Een half stokbrood, of soortgelijke zoals dikkere en zachtere halve stokbroden
• Koud of warm vlees (frikadel, cervelas, boerenworst, pens, kebab…)
• Frieten
• Saus

Het is ook mogelijk rauwe groenten toe te voegen (sla, tomaten, uien, soms gegrild, geraspte kool) en kaas type cheddar, halfbelegen of mild.

Steak-friet

De steak-friet is een gerecht dat vaak geserveerd wordt in brasseries en in restaurants.
Het bestaat uit een steak en frietjes, al dan niet vergezeld van salade en sauzen (mayonaise, mosterd, bearnaise, ketchup…).
Steak-friet kan ook geserveerd worden met andere rauwe groenten, zoals tomaten.

Mosselen-friet

Mosselen-friet is een zeer populair gerecht in België en in het Noorden van Frankrijk. Het is een eenvoudig gerecht bestaande uit gekookte mosselen vergezeld van frietjes. Het wordt vandaag gegeten in België, streek rond Rijsel, maar ook in gans Frankrijk.

Een portie mosselen bedraagt in de Belgische restaurants ongeveer anderhalve kilo per persoon en wordt aan elke gast opgediend in de kom waarin de mosselen gekookt worden.

Frankrijk

Boerenfrieten

Reinig de aardappelen zonder te schillen.
Snij de aardappelen in de lengte in grote stukken (4 à 8 volgens de dikte van de aardappelen – zelfde grootte als de partjes van grote appelsienen).
Doe in de koude friteuse ! Laat bakken.
Verlaag de temperatuur indien nodig.
Prik in de kwartjes om de baktijd te controleren.
Indien de stukjes binnenin gaar zijn, haal ze dan enkele minuten uit de friteuse en verhoog de temperatuur.
De aardappelstukjes opnieuw in de friteuse dompelen en laat goudbruin bakken.

Portugal

Bacalhau à Braz (Portugese Stokvis)

Ingrediënten voor 6 personen :

- 3 Bacalhau vismoten (ongeveer 600 g)
- 6 eieren
- 4 eetlepels zonnebloemolie
- 4 eetlepels olijfolie
- 2 uien
- 2 teentjes knoflook
- peterselie
- 12 aardappelen

Bereiding :

Laat de stokvis ontzilten in water (dat U regelmatig vernieuwt) ongeveer 24 uur vóór de bereiding.
Dit is nodig voor een goede bereiding van dit gerecht, anders zou het niet eetbaar zijn daar het te zout is.

Snij de stokvis in kleine stukjes en verwijder zorgvuldig alle graten.

Stoof de fijngesneden uien en look in zonnebloemolie en olijfolie.

Laat de stukjes vis gedurende 5 minuten meestoven met de ui en de look.

Snij de aardappelen in zeer fijne frietjes. Doe ze in de friteuse om ze vóór te bakken (en niet volledig gebakken)

Meng de frieten, de stokvis, de ui en de look tezamen in een pan. Verwarm gedurende 5 min.

Klop de eieren tot omelet en bestrooi met peper en zout. Doe deze bereiding 1 minuut vóór het einde van de baktijd bij de vis. Verwarm gedurende enkele seconden onder voortdurend roeren (opgepast dat de eieren niet bakken).

Bestrooi met peterselie en meng.

Versier met zwarte olijven en kerstomaten.

Scotland

Chip butty

Chip butty is een culinaire Angelsaksische specialiteit, afkomstig uit het noorden van Engeland. Het is een sandwich bestaande uit twee dikke sneden brood, royaal met boter besmeerd, belegd met warme frietjes en op smaak gebracht met een saus, bij voorkeur tomatensaus of ketchup, ofwel met mayonaise of een bruine saus.

Deze sandwich wordt ook chip sandwich, chip barm of chip cob genoemd in Engeland, piece-n-chips in Schotland en french fry sandwich in Noord Amerika. Oorspronkelijk werd hij geconsumeerd door arbeiders en opgediend in pubs. Hij komt vaker voor in het Noorden van Engeland dan in het Zuiden.

Holland

Kapsalon

Kapsalon is een typisch Hollands gerecht dat heel populair is in Fast-food restaurants in Rotterdam. In de volksmond beweert men dat het gerecht van Turkse afkomst is en dat het gelijkt op de kebab. Het wordt in het algemeen geserveerd in Turkse fast-food restaurants, maar het is een goedkope schotel aangepast aan de Nederlandse gewoontes.

Geschiedenis

Er bestaan verschillende theorieën over de mogelijke oorsprong van dit gerecht dat zo populair is in de fast food restaurants in Rotterdam. De etymologie van dit woord zou afkomstig zijn van de populaire legende dat een persoon die verzot was op kebabs in Rotterdam en die eigenaar was van een kapsalon, iedere dag een speciale kebab met sla bestelde. Deze herhaalde vraag gaf aanleiding tot de benaming “kapsalon”. Volgens een andere versie waren diegenen die deze schotel bestelden met frieten, specifiek kappers, vandaar de uiteindelijke benaming van dit gerecht.

Karakteristieken

Het onderscheid met een kebab is dat men bovenop de typische aïoli saus van de kebabs die men in de straten in verschillende Europese landen serveert, een beetje gesmolten kaas giet, hetgeen het gerecht een typische smaak geeft waardoor men een onderscheid maakt met de kebab. Het wordt geserveerd in een aluminium bakje, vergezeld van frietjes op de bodem en met gehakt vlees tussen de fijngesneden salade en bovenop de gesmolten kaas.

Plop – patatjes

(Ingestuurd door Ivo Boon)

Toen mijn kleinkinderen nog heel klein waren, had ik eens een variatie op frietjes gemaakt.

De frieten gesneden met een breedte van max. 1 cm en daarna in blokjes van 1 cm verdeeld.
Normaal gefrituurd in twee keer, zoals het hoort.
Ze kregen er kleine balletjes in tomatensaus bij.
Zo konden ze alles met een lepel opscheppen
Op één of andere manier hebben zij die kleine frietblokjes “Plop”- patatjes genoemd.
Bij ons thuis wordt die term nog altijd gebruikt voor deze frietjes variant.
Ik stuur het maar door als anekdote.

Canada

Poutine

Poutine is een gerecht bestaande uit friet bedekt met onrijpe kaas, gedrenkt in jus en eventueel nog extra ingrediënten. Het is een typisch Canadees gerecht en het geniet vooral grote populariteit in Québec waar het wordt gezien als het nationale gerecht. Het is een populair fastfood gerecht in Canada, het wordt bij veel fastfoodketens verkocht in de meeste Canadese provincies en in cafés, kleine restaurants, maar ook bij "poutinetrucks" en "poutinekoten" aan de kant van de weg.

Oorsprong

Het gerecht vindt zijn oorsprong op het platteland van Québec, Canada in de jaren '50 van de 20e eeuw en het is nu populair in een groot deel van het land. Vele plaatsen in Québec claimen de geboortegrond van Poutine te zijn, waaronder Drummondville (door Jean-Paul Roy in 1964), Saint-Jean-sur-Richelieu en Victoriaville.

Een vaak aangehaald verhaal is dat van Fernand Lachance, uit Warwick, Quebec, die claimt dat Poutine werd uitgevonden in 1957, toen een klant de bestelde patat en kaas in een zak plaatste. Lachance zou hebben uitgeroepen: ça va faire une maudite poutine ("zo wordt het een zootje"), vandaar de naam. De jus zou later zijn toegevoegd om de patat langer warm te houden.

Engeland

Fish and chips

De fish and chips, (vis en frieten) of fish ‘n’ chips, is een meeneemschotel of ter plaatse te consumeren als snelle hap, van Britse oorsprong, bestaande uit een gefrituurde vis in een beslag of in chapelure, opgediend met aardappel frieten. Werd geserveerd in krantenpapier.

Geografisch

Deze schotel wordt traditiegetrouw geassocieerd met de Engelse keuken; gedurende vele jaren was de fish and chips een meeneemschotel vooral in het Verenigd Koninkrijk. “Fish and chips” wordt soms door de restaurants geafficheerd als een gerecht dat minder calorieën bevat dan de traditionele fast-foods, voornamelijk door het feit dat het gemaakt is op basis van vis.

Geschiedenis

In zijn primitieve versie (de pescado frito), zou dit gerecht zijn ingevoerd in Engeland in de 17e en 18e eeuw door de Sefardische Joden van Portugal.

Etymologie

De Britten, de Ieren en de inwoners van verschillende landen van het Gemenebest noemen de frieten in het Engels chips, terwijl de meeste Amerikanen en Canadezen het French fries noemen (alhoewel de frieten van Belgische oorsprong zijn). De Zuid-Afrikanen noemen ze slap chips (sloeup uitgesproken).De Britten serveren meestal dikkere frieten dan de French fries gepopulariseerd door de grote Amerikaanse fastfood ketens. Ondanks deze verschillen serveren de meeste Amerikaanse restaurants deze schotel als de fish and chips. Wat de Amerikanen potato chips (chips) noemen stemt overeen met crisps in het Verenigd Koninkrijk, en sommige Amerikaanse restaurants bieden dus chips en gefrituurde gerechten aan wanneer een klant een fish and chips bestelt.

Bereiding

De volgende bereiding is alom bekend, maar er bestaan varianten ; het traditioneel beslag op basis van bier kan vervangen worden door chapelure en er kan ook een visfilet gebruikt worden. De vis (geledigd, maar volledig gelaten, alleen de kop werd verwijderd) wordt ondergedompeld in een beslag op basis van eieren, meel, Engels bier en zout, dan wordt hij gebakken in olie, meestal plantaardig. Het is daarom interessant te weten dat wanneer U een fish and chips bestelt, men een vis zal krijgen en niet enkel een visfilet. Tot slot wordt het gerecht met zout bestrooid en met malt azijn gearomatiseerd en kan met ketchup of met tartaarsaus geserveerd worden.

Sommige restaurants bieden ook een dubbele fish and chips aan waarbij er twee vissen in plaats van één geserveerd worden.

Keuze van de vis

In Engeland is de kabeljauw de voorkeurvis voor de fish and chips, maar er zijn ook andere, vooral witte vissoorten zoals schelvis, gele pollak, pladijs en rog die gebruikt worden.

USA

Waar komt de hamburger vandaan ?

Hierover doen veel verhalen de ronde.

Sommigen beweren dat de Mongolen de eerste waren. Die stopten rauw vlees onder hun zadel om het mals te maken.
Door de veroveringen van Genghis Khan werd deze gewoonte bekend bij de Russen. Die noemden het “Steak Tartare” naar de naam Tartaren waarmee zij de Mongolen aanduidden.

Russische koks voegden er al vlug uitjes en eieren aan toe om het vlees een rijkere smaak te bezorgen. Door de handelscontacten met Russische steden geraakte het gerecht uiteindelijk ook in de Duitse havenstad Hamburg.
Daarna maakte het vleesgerecht de oversteek van de Atlantische Oceaan in het kielzog van Duitse immigranten. Het vleesgerecht werd een standaardmaaltijd, geserveerd in de armere reisklasse van de oceaanstomers. In de 19de eeuw maakten eettentjes in New York reeds reclame voor “gebakken steak op Hamburgse wijze”, waarmee ze nieuw ingeweken klanten wilden aantrekken.

Tot dan toe werd het vleesgerecht nog steeds geserveerd zonder de bekende buns of broodjes. De hamburger zoals we die nu kennen, kwam eigenlijk eerder toevallig tot stand. Volgens insiders serveerde Louis Lunch in New Haven in 1900 voor het eerst een hamburger tussen 2 sneetjes geroosterd brood aan een haastige klant. Op dat moment zou dus de eerste hamburger, zoals wij die nu kennen als hapklare makkelijke maaltijd, geboren zijn. Pas later verving men die toastjes door broodjes.

Bron F & S – Nov. 2011.

Peru

De Chuño

De chuño in quechua en tunta in Aymara is een manier om aardappelen te bewaren, maar ook om bittere aardappelen eetbaar te maken.

De variëteit die het meest gebruikt wordt om de chuño te bereiden is de SIRI. Zij is bitter van smaak en het bereidingsproces van de chuño ligt aan de basis van deze bitterheid.

De SIRI variëteit geeft een uitstekend rendement : met 4 kg aardappelen bekomt men 1 kg chuño, terwijl met andere variëteiten men 5 à 6 kg nodig heeft.

De aardappelen worden rauw blootgesteld aan de zon en aan de vrieskou gedurende 1 of meerdere dagen, naargelang de intensiteit van de vrieskou.

Het product dat men dan bekomt is de bruine chuño.

Om de witte chuño te bekomen wordt de bruine chuño gedurende 2 weken in het rivierwater gelegd.

Hij komt er quasi wit uit, daar de bruine schil langzaam verdwijnt.

De chuño wordt daarna te drogen gelegd in de zon.

Er bestaat ook een andere vorm van de chuño, namelijk de GAYA.
De caya wordt niet geproduceerd aan de hand van een aardappel, maar met een knol, de OCA ROSADA.

Een ander soort gedroogd product is de CHULLUCHE gemaakt van OLLUCA, een knol.
De knollen worden eerst gekookt en vervolgens geheel gedroogd.

De Tocosh

Tocosh is een ambachtelijke vorm van lyophilisatie vergelijkbaar met deze van de chuño.
Tocosh is afkomstig van de regio’s Ancash en Huánuco in Peru.
De gebruikte aardappelvariëteit is de HUALARHS.

Peru

Peru

Peru

De landbouwer maakt een put in de grond en plaatst er stro in dat hij bedekt met aardappelen en stenen om alles samen te houden.

Bronwater wordt afgeleid en loopt permanent in de put gedurende 3 maand tot 1 jaar.

De aardappelen gisten en rotten en ontwikkelen penicilline.

De Tocosh die zodoende wordt bekomen wordt gebruikt in voedingsmiddelen.

Maar het ruikt zeer sterk en is nauwelijks eetbaar voor iemand die dit niet gewoon is.

Tocosh is aangewezen bij :
- gastritis en maagzweren
- bronchitis, astma en ademhalingsaandoeningen
- versterkt het immuunsysteem

Huatia

Dit is een manier om aardappelen te bereiden in de bergen.

Peru

De boeren maken een stapel van aarde en gedroogde bladeren van de aardappelplant. Zij steken er vuur aan en laten het branden tot ’s anderendaags.

Zij openen de gloeiende ashoop en bakken hierin de aardappelen gedurende 3 à 4 uren.

De warme aardappelen worden gegeten bedekt met een crème-achtige kaas.